Κήρυγμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αὐστρίας κ. Ἀρσενίου στὴ 13η Πανορθόδοξη Συνάντηση Νεολαίας, Βιέννη, 10 Ὀκτωβρίου 2026
Ἀγαπητὰ παιδιά, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές,
εἶναι μεγάλη χαρὰ ποὺ βρισκόμαστε σήμερα ὅλοι ἐδῶ μαζί. Ἡ συνάντησή μας μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ σταθοῦμε γιὰ λίγο καὶ νὰ σκεφθοῦμε κάτι ποὺ μᾶς ἀφορᾷ ὅλους: Ποῦ ὁδηγεῖ ἡ ζωή μας; Τί μπορεῖ πραγματικὰ νὰ γεμίσει τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου;
Ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ἀλλάζει πολὺ γρήγορα. Ἡ γνώση, ἡ ἐπικοινωνία καὶ ἡ τεχνολογία μᾶς ἀνοίγουν συνεχῶς νέες δυνατότητες. Πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ μποροῦν νὰ εἶναι εὐλογία. Ταυτόχρονα ἡ καθημερινότητά μας εἶναι γεμάτη ἀπὸ πολλὲς φωνές, εἰκόνες καὶ προσδοκίες. Μᾶς λένε τί πρέπει νὰ ἔχουμε, πῶς πρέπει νὰ φαινόμαστε καὶ πόσο ἐπιτυχημένοι πρέπει νὰ εἴμαστε γιὰ νὰ εἴμαστε εὐτυχισμένοι. Καὶ τότε μπορεῖ νὰ συμβεῖ κάτι παράξενο: ἐπικοινωνοῦμε συνεχῶς καὶ ὅμως δυσκολευόμαστε νὰ συναντήσουμε πραγματικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Γνωρίζουμε πολλὰ καὶ ὅμως μερικὲς φορὲς γνωρίζουμε ἐλάχιστα τὸν ἑαυτό μας. Ἔχουμε πολλὲς ἐπιλογὲς καὶ ὅμως δὲν ξέρουμε ποιὸν δρόμο νὰ ἀκολουθήσουμε.
Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ ζοῦμε μέσα σὲ αὐτὸν τὸν σύγχρονο κόσμο χωρὶς νὰ χάνουμε τὴν καρδιά μας, χωρὶς νὰ φοβόμαστε καὶ χωρὶς νὰ ἀποσυρόμαστε ἀπὸ αὐτόν. Νὰ δημιουργοῦμε, νὰ ἀγαποῦμε, νὰ προοδεύουμε καὶ νὰ ὀνειρευόμαστε, κρατώντας ὅμως ἕνα σταθερὸ σημεῖο ἀναφορᾶς: τὸν Χριστό.
Καὶ ἀκριβῶς ἐδῶ συναντοῦμε τὸ θέμα μας: «Τὰ Μυστήρια – ὁ δρόμος μας πρὸς τὸν ἁγιασμό». Ἁγιασμὸς δὲν σημαίνει φυγὴ ἀπὸ τὴν πραγματικὴ ζωή. Σημαίνει νὰ δώσουμε χῶρο στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ φωτίσει καὶ νὰ μεταμορφώσει τὴ ζωή μας. Ἂς εἰσέλθει ὁ Χριστὸς στὶς χαρὲς καὶ στὶς δυσκολίες μας, στὶς σχέσεις, στὶς ἀποφάσεις καὶ στὶς ἐλπίδες μας. Ὁ ἁγιασμὸς δὲν εἶναι φυγὴ ἀπὸ τὴ ζωή. Σημαίνει νὰ ζοῦμε τὴ ζωὴ μὲ τὸν Χριστό. Γι᾽ αὐτὸ ἡ πνευματική μας ζωὴ δὲν περιορίζεται στὴ Θεία Λειτουργία στὸν ναό, ἀλλὰ ἐκτείνεται καὶ στὴν καθημερινότητά μας, στὸ σπίτι, στὸ σχολεῖο, στὴ δουλειὰ καὶ στὶς σχέσεις μας, καὶ φωτίζει ἔτσι ὁλόκληρη τὴ ζωή μας.
Σημαντικὸ μέρος αὐτῆς τῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἐλευθερία. Ἡ ἀνάγκη γιὰ ἀναγνώριση, ἐπιτυχία, χρήματα ἢ ἡ γνώμη τῶν ἄλλων μποροῦν νὰ ἀρχίσουν νὰ καθορίζουν τὴ ζωή μας. Γι᾽ αὐτὸ ἀξίζει νὰ ρωτήσουμε: Μὲ κάνει πραγματικὰ ἐλεύθερο αὐτὸ ποὺ κάνω; Μὲ βοηθᾷ νὰ ἀγαπῶ; Μὲ φέρνει πιὸ κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ στοὺς ἀνθρώπους; Ἀκριβῶς ἐδῶ συναντοῦμε τὰ Μυστήρια ὡς δωρεὲς ζωῆς καὶ ἐλευθερίας.
Στὸ Βάπτισμα λαμβάνουμε μία βαθιὰ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα «Ποιὸς εἶμαι;». Ὁ κόσμος μᾶς ρωτᾷ: Τί θὰ πετύχεις; Τί θὰ ἀποκτήσεις; Πῶς σὲ βλέπουν οἱ ἄλλοι; Ἡ Ἐκκλησία μᾶς θυμίζει κάτι βαθύτερο: εἴμαστε εἰκόνες τοῦ Θεοῦ, μοναδικὰ πρόσωπα ποὺ ὁ Θεὸς γνωρίζει καὶ ἀγαπᾷ. Ἡ ἀξία μας δὲν μεγαλώνει ὅταν πετυχαίνουμε καὶ δὲν χάνεται ὅταν ἀποτυγχάνουμε. Καὶ πάνω ἀπ᾽ ὅλα: δὲν εἴμαστε τὰ λάθη μας. Ὅλοι κάνουμε λάθη. Ὅλοι ζοῦμε στιγμὲς ἀδυναμίας, ἀλλὰ δὲν εἴμαστε γι᾽ αὐτὸ λάθη ἢ ἀποτυχημένοι. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς λέει ὅτι, παρὰ τὶς πτώσεις μας, ὑπάρχει πάντοτε ἡ μετάνοια διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ ἕνας δρόμος ἐπιστροφῆς καὶ ἡ δυνατότητα μιᾶς νέας ἀρχῆς. Ὁ Χριστὸς δὲν λέει στὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔπεσε: «Κρύψου». Τοῦ λέει: «Ἔλα».
Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐξομολόγηση δὲν εἶναι τόπος φόβου ἢ καταδίκης. Εἶναι τόπος ἀλήθειας, θεραπείας καὶ ἐπιστροφῆς. Ἐκεῖ μποροῦμε νὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅπως πραγματικὰ εἴμαστε. Ἡ ἐποχή μας μᾶς μαθαίνει συχνὰ νὰ προσέχουμε πολὺ τὴν ἐξωτερική μας εἰκόνα, ἡ Ἐκκλησία ὅμως μᾶς καλεῖ νὰ φροντίζουμε ἀκόμη περισσότερο τὴν καρδιά μας. Πνευματικὴ ζωὴ σημαίνει ὅτι, ὅταν πέσουμε, ξέρουμε πρὸς ποιὰ κατεύθυνση νὰ σηκωθοῦμε ξανά.
Αὐτὸ μᾶς ὁδηγεῖ στὸ κέντρο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας: στὴ Θεία Εὐχαριστία. Ἐκεῖ κατανοοῦμε ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι κοινωνία μὲ τὸν Χριστό. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς προσφέρεται σὲ ἐμᾶς, γιὰ νὰ γίνει τροφή μας καὶ ζωή μας. Γινόμαστε ἕνα σῶμα. Γινόμαστε Ἐκκλησία.
Αὐτὸ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία σὲ μία πανορθόδοξη συνάντηση. Ἐρχόμαστε ἀπὸ διαφορετικὲς χῶρες, μιλοῦμε διαφορετικὲς γλῶσσες καὶ ἔχουμε διαμορφωθεῖ μέσα σὲ διαφορετικὲς παραδόσεις. Ὅλα αὐτὰ εἶναι πλοῦτος. Κάτι ὅμως πολὺ βαθύτερο μᾶς ἑνώνει: ὁ ἴδιος Χριστός, ἡ ἴδια πίστη, ἡ ἴδια Εὐχαριστία.
Σὲ ἕναν κόσμο ὅπου οἱ ἄνθρωποι εὔκολα χωρίζονται μεταξύ τους, ἡ Ἐκκλησία καλεῖται νὰ εἶναι τόπος κοινωνίας, διότι ὁ ἄνθρωπος ποὺ στέκεται ἀπέναντί μας εἶναι πάντοτε μεγαλύτερος ἀπὸ τὴ διαφωνία μας μαζί του. Ἡ Ὀρθοδοξία μᾶς δόθηκε γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ μάθουμε νὰ ἀγαποῦμε ὅλο καὶ περισσότερο τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὄχι γιὰ νὰ αἰσθανόμαστε ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους.
Γι᾽ αὐτὸ ἡ Θεία Εὐχαριστία, στὴν ὁποία ζητήσαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ συγχώρηση καὶ λάβαμε τὸν Χριστό, δὲν τελειώνει μὲ τὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας. Ἡ μυστηριακὴ ζωὴ καλεῖται νὰ γίνει ὁ καθημερινός μας τρόπος ζωῆς, στὸν ὁποῖο συγχωροῦμε καὶ ἐμεῖς καὶ δὲν μένουμε ἀδιάφοροι ἀπέναντι στὸν ἄνθρωπο ποὺ ὑποφέρει δίπλα μας. Αὐτὸ φαίνεται ἰδιαίτερα στὶς σχέσεις μας. Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ἀρχίζει νὰ ὡριμάζει ὅταν ρωτῶ τὸν ἑαυτό μου: Θέλω πραγματικὰ τὸ καλὸ τοῦ ἄλλου; Σέβομαι τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά του; Ὁ ἄλλος ἄνθρωπος δὲν ὑπάρχει γιὰ νὰ ἱκανοποιεῖ τὶς ἀνάγκες μας· εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου εἶναι δρόμος ἁγιασμοῦ. Ὁ ἄνθρωπος μαθαίνει σιγὰ σιγὰ νὰ περνᾷ ἀπὸ τὸ «θέλω νὰ μὲ ἀγαπᾷς» στὸ «θέλω νὰ μάθω νὰ ἀγαπῶ». Ἁγιασμὸς στὴν καθημερινότητά μας σημαίνει λοιπὸν ὅτι τὸ κλειστό μας «ἐγὼ» μικραίνει σιγὰ σιγὰ καὶ μέσα μας ἀνοίγει περισσότερος χῶρος γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο. Καὶ αὐτὸ γίνεται στὰ μικρά: σὲ μία σύντομη προσευχή, σὲ ἕνα «συγχώρεσέ με», σὲ μία πράξη ἀγάπης, στὸν χρόνο ποὺ διαθέτουμε σὲ ἕναν μοναχικὸ ἄνθρωπο, σὲ μία εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση καὶ στὴ συνειδητὴ συμμετοχὴ στὴ Θεία Λειτουργία. Καὶ ἴσως αὐτὸ εἶναι τὸ σημαντικότερο ποὺ μποροῦμε νὰ πάρουμε μαζί μας σήμερα: ὁ Χριστὸς δὲν περιμένει νὰ γίνουμε πρῶτα τέλειοι γιὰ νὰ Τὸν πλησιάσουμε. Τὸν πλησιάζουμε ἀκριβῶς ἐπειδὴ Τὸν χρειαζόμαστε.
Ὁ δρόμος πρὸς τὸν ἁγιασμὸ λοιπὸν δὲν βρίσκεται κάπου μακριά. Περνᾷ μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινότητά μας: ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ μιλοῦμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, ποὺ φερόμαστε στοὺς ἄλλους, ποὺ συγχωροῦμε καὶ ποὺ ξεκινοῦμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μετὰ ἀπὸ ἕνα λάθος. Αὐτὸ εἶναι ἕνα μεγάλο πνευματικὸ ἔργο γιὰ ὅλους μας: νὰ ζοῦμε μέσα στὸν σύγχρονο κόσμο χωρὶς νὰ ἐπιτρέπουμε στὸν κόσμο νὰ μᾶς πάρει τὴν καρδιά. Νὰ προοδεύουμε χωρὶς νὰ κάνουμε τὴν ἐπιτυχία θεό μας. Νὰ ἀγαποῦμε χωρὶς νὰ χρησιμοποιοῦμε τοὺς ἄλλους. Νὰ ζοῦμε τὴν Ὀρθοδοξία ὄχι μόνο ὡς παράδοση ποὺ παραλάβαμε, ἀλλὰ ὡς ζωντανὴ σχέση μὲ τὸν Χριστό.
Καὶ πάνω ἀπ᾽ ὅλα: δὲν βαδίζουμε μόνοι τὸν δρόμο μας. Ὁ Θεὸς δὲν παρατηρεῖ τὴ ζωή μας ἀπὸ μακριά. Εἰσέρχεται στὴ ζωή μας, μᾶς συναντᾷ ἐκεῖ ὅπου βρισκόμαστε καὶ βαδίζει μαζί μας. Δὲν χρειάζεται νὰ γνωρίζουμε ἀπὸ σήμερα ὁλόκληρο τὸν δρόμο τῆς ζωῆς μας. Ἀρκεῖ νὰ ἐμπιστευθοῦμε τὸν Θεὸ καὶ νὰ κάνουμε μαζί Του κάθε φορὰ τὸ ἑπόμενο βῆμα.
Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τῶν Μυστηρίων: ὄχι δρόμος ἔξω ἀπὸ τὴ ζωή, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς μέσα στὴ ζωή μας· στὶς χαρὲς καὶ στὶς δυσκολίες μας, στὶς σχέσεις καὶ στὶς ἀποφάσεις μας, στὶς πτώσεις μας καὶ στὰ νέα μας ξεκινήματα.
Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος πρὸς τὸν ἁγιασμό. Ἀμήν.