Τὴν Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας καὶ Ἔξαρχος Οὑγγαρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας στὸν Ἱερὸ Καθεδρικὸ Ναὸ Ἁγίας Τριάδος Βιέννης ἐπὶ τῇ πανηγύρει τῆς Γερμανοφώνου Ὀρθοδόξου Ἐνορίας Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Μαζί του συλλειτούργησαν ὁ Ἱερατικὸς Προϊστάμενος τῆς Ἐνορίας Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Νικόλαος Rappert καὶ ὁ Ἱερομόναχος Σάββας Kucenko.
Στὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Η΄ Κυριακῆς Λουκᾶ καὶ στὴ μορφὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἡ παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη, τόνισε, ἀποκαλύπτει τὸ μυστήριο τῆς θείας εὐσπλαγχνίας, καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου συναντοῦμε τὸν καλὸ ποιμένα, ποὺ μέσα ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως καρποφορεῖ καὶ προσφέρει ἔμπρακτα τὴν ἀγάπη.
Τὸ ἐρώτημα τοῦ νομικοῦ «Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;» ἀγγίζει τὸν βαθύτερο πόθο τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως, τὴ δίψα γιὰ τὴν αἰώνιο ζωὴ καὶ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό, τὴ μετοχὴ κατὰ χάριν στὴ ζωή Του καὶ τὴν πλήρωση τοῦ κατ᾽ εἰκόνα στὴν πορεία πρὸς τὸ καθ᾽ ὁμοίωσιν. Ὁ Κύριος ὁδηγεῖ τὸν συνομιλητή Του νὰ ἀναγνωρίσει ὁ ἴδιος τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν πλησίον καὶ τοῦ λέγει «τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ», διότι ἡ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ μεταμορφώνει ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξη καὶ φανερώνεται στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο συναντοῦμε τοὺς ἀδελφούς.
Στὴ χριστολογικὴ ἀνάγνωση τῆς παραβολῆς ὁ πληγωμένος ὁδοιπόρος εἰκονίζει τὴν ἀνθρώπινη φύση μέσα στὴν περιπέτεια τῆς πτώσεως. Ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ γνωρίζει τὴ διάσπαση, τὴ δουλεία τῶν παθῶν καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Ἡ πληγὴ ἀφήνει ἀκέραιη τὴν ἀξία του καὶ μαρτυρεῖ τὴν ἀνάγκη τῆς θεραπείας. Στὸ πρόσωπο τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη ἀναγνωρίζουμε τὴν εἰκόνα τῆς θείας συγκαταβάσεως. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στὸν τραυματισμένο ἄνθρωπο, λαμβάνει ἀκέραιη τὴν ἀνθρώπινη φύση χωρὶς τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἑνώνει ὑποστατικὰ μὲ τὴ θεότητά Του. Εἰσέρχεται στὴν ὀδύνη μας, ἀναλαμβάνει τὴ θνητότητά μας καὶ διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως συντρίβει τὴν κυριαρχία τοῦ θανάτου. Τὸ πανδοχεῖο εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δέχεται τὸν πληγωμένο ἄνθρωπο καὶ τὸν εἰσάγει στὴ θεραπευτικὴ κοινωνία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ πίστη μᾶς καλεῖ νὰ παραδοθοῦμε στὸν τρόπο ὑπάρξεως τοῦ Χριστοῦ, νὰ ἀγαπήσουμε ὅπως Ἐκεῖνος, νὰ ἐξέλθουμε ἀπὸ τὴν αὐτάρκεια καὶ νὰ ἀναλάβουμε ἐλεύθερα τὴν εὐθύνη τοῦ ἄλλου.
Ἀναφερόμενος στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ὁ Σεβασμιώτατος ὑπογράμμισε ὅτι γιὰ τὸν ἱερὸ πατέρα ὁλόκληρο τὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας διαμορφώνεται στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Καλούμαστε νὰ ζήσουμε ὡς μέλη Χριστοῦ. Ἡ εὐχαριστιακὴ ἑνότητα γεννᾷ εὐθύνη καὶ ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Ποτηρίου ζητεῖ τὴν προσφορὰ τῆς ζωῆς. Στὴ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ πατρὸς ἡ ἐλεημοσύνη ἀποκτᾷ θεολογικὸ βάθος καὶ γίνεται καρπὸς κοινωνίας μὲ τὸν Χριστό. Ὁ Ἅγιος διακόνησε αὐτὴ τὴν ἀλήθεια μὲ παρρησία καὶ πόνο, μὲ ποιμαντικὴ εὐθύνη ποὺ ἔγινε σταυρός, μὲ δοκιμασίες καὶ ἐξορία ποὺ φανέρωσαν τὸ κόστος τῆς πιστότητας. Ὁ λόγος του ἔφερε τὴ σφραγίδα μιᾶς ζωῆς προσφερόμενης στὸν Χριστὸ καὶ στὸν λαό.
Κλείνοντας, ὁ Σεβασμιώτατος τόνισε ὅτι ὁ πληγωμένος βρίσκεται κοντά μας καὶ συχνὰ περιμένει ἕναν λόγο συγχωρήσεως, μία ἐπίσκεψη, μία σιωπηλὴ παρουσία ἢ λίγη βοήθεια ποὺ θὰ διαφυλάξει τὴν ἀξιοπρέπειά του. Ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται ἂν θὰ μπορέσουμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε. Ἡ ἐντολὴ «Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως» εἶναι ζήτημα εὐθύνης καὶ ἔμπρακτης ἀδελφοσύνης. Ἡ τήρησή της χρειάζεται νὰ γίνεται καθημερινὴ ἀπόκριση στὴ χάρη, ὥστε ἡ ζωή μας, μέσα στὴν ταπείνωση τῆς διακονίας, νὰ μαρτυρεῖ τὴ δύναμη τῆς Ἀναστάσεως καὶ τὴ χαρὰ τῆς ἐρχόμενης Βασιλείας.