1924–1994
Ἕνας ξυλουργὸς ἀπὸ τὴν Κόνιτσα ποὺ ἔγινε ἀσκητὴς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ πατέρας γιὰ χιλιάδες ἀνθρώπους.
Καταγωγὴ καὶ παιδικὰ χρόνια
Γεννήθηκε στὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας στὶς 25 Ἰουλίου 1924, γιὸς τοῦ Προδρόμου καὶ τῆς Εὐλογίας Ἐζνεπίδη. Τὸν βάπτισε ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης, ἱερέας τῶν Φαράσων, καὶ τοῦ ἔδωσε τὸ δικό του ὄνομα, Ἀρσένιος, λέγοντας ὅτι τὸ παιδὶ θὰ γίνει μοναχός.
Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1924, μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν, ἡ οἰκογένεια ἦρθε πρόσφυγας στὴν Ἑλλάδα. Μετὰ ἀπὸ σταθμοὺς στὴν Κέρκυρα καὶ στὰ Ἰωάννινα ἐγκαταστάθηκε στὴν Κόνιτσα. Ἐκεῖ ὁ νεαρὸς Ἀρσένιος τελείωσε τὸ Δημοτικὸ καὶ ἔμαθε τὴν τέχνη τοῦ ξυλουργοῦ. Ἀπὸ παιδὶ νήστευε, ἀγρυπνοῦσε καὶ προσευχόταν στὸ δάσος.
Οἱ σταθμοὶ τῆς ζωῆς του
Ἡ διδασκαλία του
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος δὲν ἔγραψε θεολογικὰ συγγράμματα. Δίδασκε μὲ τὴ ζωή του: μὲ τὴν ἄκρα ἀκτημοσύνη, τὴν ὑπακοή, τὴν ταπείνωση καὶ τὴ μετάνοια. Ἡ πρώτη του δασκάλα ἦταν ἡ μητέρα του, ποὺ τοῦ δίδαξε τὴν «ἁγία ταπείνωση». Τοὺς λόγους του, τὶς ἐπιστολές του καὶ τὸν βίο του τοὺς ἐξέδωσε μὲ τὴν εὐλογία του τὸ Ἡσυχαστήριο τῆς Σουρωτῆς. Κοντὰ του οἱ ἄνθρωποι ἔβρισκαν ἕναν πατέρα ποὺ πονοῦσε μαζί τους καὶ προσευχόταν γι’ αὐτούς.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος καὶ ἡ Αὐστρία
Ὁ Ἅγιος τῆς Καππαδοκίας καὶ τοῦ Ἄθω εἶναι προστάτης τοῦ πρώτου ὀρθοδόξου μοναστηριοῦ τῆς Αὐστρίας. Στὴ μνήμη του, στὶς 12 Ἰουλίου, ἡ Μονὴ πανηγυρίζει μὲ Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία. Ὅπως εἶπε ὁ Μητροπολίτης κ. Ἀρσένιος στὰ ἐγκαίνια τοῦ Καθολικοῦ, ὁ Ἅγιος Παΐσιος «ἔδειξε μὲ τὴν ἴδια του τὴν ὕπαρξη τί μπορεῖ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος ὅταν παραχωρήσει στὸν Θεὸ τὸ κέντρο τῆς καρδίας του».