Δήλωση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αὐστρίας κ. Ἀρσενίου γιὰ τὶς ἀήθεις ἐπιθέσεις στὸ πρόσωπο τῆς ΑΘΠ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου

Ζοῦμε, ἀδελφοί μου, μέσα σὲ ἕναν κόσμο ὅπου ὁ λόγος ἔχει πολλαπλασιαστεῖ, ἀλλὰ τὸ νόημα λιγοστεύει. Ὅπου ὅλα ἑρμηνεύονται, ἀλλὰ ἐλάχιστα κατανοοῦνται. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴ σύγχυση, ἡπρόσφατη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου δὲν εἶναι ἕνα ἀκόμη ἐπεισόδιο πολιτικῆς ἀντιπαράθεσης. Εἶναι κάτι βαθύτερο καὶ πιὸ ὀδυνηρό. Εἶναι ἕνα σύμπτωμα πνευματικῆς ἀσθένειας, ποὺ δὲν περιορίζεται στὰ ὅρια τῆς διπλωματίας, ἀλλὰ ἀγγίζει τὸν ἴδιο τὸν πυρήνα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας αὐτοσυνειδησίας.

Ὅταν ὁ λόγος φτάνει στὸ σημεῖο νὰ ντύνεται μὲ ἀποκαλυπτικὴ φρασεολογία καὶ νὰ ἐκτοξεύει κατηγορίες πνευματικῆς δαιμονοποίησης, τότε δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ θεολογικὴ διαφωνία, ἀλλὰμὲ παραμόρφωση τῆς πίστεως. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔμαθε ποτὲ νὰ μιλᾶ μὲ ὅρους ὕβρεως καὶ δαιμονολογίας γιὰ τὸν ἀδελφό της. Αὐτὴ ἡ γλώσσα δὲν εἶναι γλώσσα Πατέρων, ἀλλὰ γλώσσα σύγχυσης. Καὶ ὅπου κυριαρχεῖ ἡ σύγχυση, ἐκεῖ ἡ ἀλήθεια ὑποχωρεῖ καὶ τὴ θέση της παίρνει ἡ ἰδεολογία.

Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν εἶναι μηχανισμὸς ἐξουσίας οὔτε ἐργαλεῖο γεωπολιτικῆς. Εἶναι ἡἱστορικὴ μήτρα τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν λαῶν μας. Εἶναι ἡ ζωντανὴ μνήμη ὅτι ἡ Ἐκκλησία γεννᾶ ἔθνη, δὲν γεννιέται ἀπὸ αὐτά. Ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη φωτίστηκαν οἱ Σλάβοι, ἐκεῖ ἔλαβαν τὸ βάπτισμα, τὴγραφή, τὴ λειτουργική τους γλώσσα, τὴ θεολογική τους ταυτότητα. Ἡ σχέση αὐτὴ δὲν εἶναι σχέση κυριαρχίας, ἀλλὰ μητρότητας. Καὶ ἡ μητρότητα δὲν μετριέται μὲ ὅρους ἰσχύος, ἀλλὰ μὲ ὅρους θυσίας καὶ μνήμης.

Ὅταν ἡ Ἐκκλησία συγχέεται μὲ τὸ κράτος καὶ ἡ πίστη ταυτίζεται μὲ ἐθνικὲς στρατηγικές, τότε ἀλλοιώνεται τὸ Εὐαγγέλιο. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἰδεολογία πολιτισμικῆς ἀνωτερότητας οὔτε ὄχημα αὐτοκρατορικῶν ὁραμάτων. Εἶναι τρόπος ὑπάρξεως, κοινωνία προσώπων, ἄσκηση ταπεινώσεως. Κάθε προσπάθεια νὰ μετατραπεῖ σὲ σημαία γεωπολιτικῆς ἰσχύος τὴν προδίδει ἐκ τῶν ἔσω.

Μᾶς πονᾶ βαθιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀδελφοὶ στρέφονται ἐναντίον τῆς ἴδιας τῆς πηγῆς τῆς πνευματικῆς τους γεννήσεως. Διότι ἐδῶ δὲν κρίνεται μόνο ἕνας θεσμός, ἀλλὰ ἡ ἱκανότητά μας νὰ θυμόμαστε. Καὶχωρὶς μνήμη δὲν ὑπάρχει εὐγνωμοσύνη. Καὶ χωρὶς εὐγνωμοσύνη, ἡ ἀχαριστία γίνεται στάση ζωῆς.

Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπαντᾶ, ὅπως πάντοτε, μὲ νηφαλιότητα καὶ ἀξιοπρέπεια. Μὲ τὴ σιωπηλὴδύναμη ἐκείνου ποὺ γνωρίζει ὅτι ἡ ἀλήθεια δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ κραυγές. Ὅμως ἡ δική μας εὐθύνη δὲν ἐξαντλεῖται στὴ σιωπή. Ἡ σιωπή, ὅταν πρόκειται γιὰ τὴ μητέρα Ἐκκλησία, δὲν εἶναι οὐδετερότητα. Εἶναι ἀπουσία.

Ἡ ὑπεράσπιση τοῦ Φαναρίου δὲν εἶναι πράξη ἐθνικισμοῦ, ἀλλὰ πράξη αὐτογνωσίας. Δὲν ὑπερασπιζόμαστε ἕνα «στρατόπεδο», ἀλλὰ τὴ μνήμη τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὑπερασπιζόμαστε τὸδικαίωμα τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ παραμένει Ἐκκλησία καὶ ὄχι ἰδεολογικὸ παράρτημα ὁποιασδήποτε ἐξουσίας.

Μέσα στὸν θόρυβο τῶν καιρῶν, τὸ Φανάρι παραμένει ἐνοχλητικό, γιατὶ θυμίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ζεῖἀπὸ τὴν ἰσχύ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ διακονία. Καὶ ἴσως αὐτὸ ἀκριβῶς φοβοῦνται ὅσοι τὸ πολεμοῦν. Καὶ ἴσως αὐτὸἀκριβῶς κινδυνεύουμε κι ἐμεῖς νὰ ξεχάσουμε.

Ἡ μνήμη, ὅταν ἐπιμένει, γίνεται πράξη ἀντίστασης. Καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη, ὅταν ἐκφράζεται, γίνεται πράξη ἀλήθειας. Αὐτὴν τὴν ἀλήθεια ὀφείλουμε σήμερα νὰ ὑπηρετήσουμε, μὲ πόνο ψυχῆς, μὲ ταπείνωση, ἀλλὰκαὶ μὲ καθαρὸ λόγο. Γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ μέσα στὴ σύγχυση ὄχι μόνο ἡ τιμὴ ἑνὸς θεσμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ ψυχὴτῆς Ὀρθοδοξίας μας.