Ἱερὰ Πανήγυρη τοῦ Ἱστορικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Βιέννης

Τὴν Πέμπτη, 23 Ἀπριλίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς πανηγυρικῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου στὴ Βιέννη, συλλειτουργούντων τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ἀπαμείας κ. Παϊσίου καὶ τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ἀρίστης κ. Μαξίμου. Στοὺς Ἀρχιερεῖς συμπαραστάθηκαν λειτουργικὰ ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἠλίας Παπαδόπουλος, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Ἰωάννης Νικολίτσης, ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Strugov, oἱ Σταυροφόροι Οἰκονόμοι Νικόλαος Leshiuk, Νέμανια Komnenov, Κορνήλιος Khrushsch καὶ Σέργιος Pavelko, ὁ Πρεσβύτερος Βίκτωρ Piterov καὶ ὁ Ἀρχιδιάκονος Γεώργιος Meleshko. Τὸν θεῖο λόγο κήρυξε μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἀπαμείας κ. Παΐσιος. Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος τέλεσε ἀρτοκλασία καὶ μνημόσυνο γιὰ τοὺς δωρητὲς καὶ ἀνακαινιστὲς τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ Ναοῦ καὶ συνεχάρη τοὺς κληρικούς, καθὼς καὶ μέλη τοῦ Ἐκκλησιάσματος ποὺ ἄγουν τὰ ὀνομαστήριά τους. 

Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἀπαμείας στὸ κήρυγμά του ἔλαβε ἀφορμὴ ἀπὸ τοὺς στίχους τοῦ Δοξαστικοῦ τῶν Αἴνων, «δεῦτε εὐφρανθῶμεν· ἡ τοῦ Ἀθλοφόρου μνήμη, τοὺς πιστοὺς φαιδρύνουσα ἀνεδείχθη» καὶ κάλεσε τοὺς φιλάγιους χριστιανοὺς νὰ συμμετάσχουν στὴ χαρὰ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀνέφερε ὅτι «ἡ λαμπροφόρος ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ κατεξοχὴν ἡμέρα τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐφροσύνης γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς» καὶ ἐπεξέτεινε ὅτι «ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἀποτελεῖ συνέχεια αὐτοῦ τοῦ θριάμβου, τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐφροσύνης τῆς Ἀναστάσεως, διότι ἀποδεικνύει καὶ ἐπιβεβαιώνει τὴν ἀλήθεια τοῦ θαύματος τῆς Ἀναστάσεως». Συναφῶς, παρέπεμψε στοὺς λόγους τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «εἰ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν» καὶ ἐξήγησε ὅτι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δὲν ἐκφράζει τὴν ἀμφιβολία του, ἀλλὰ τὴ βαθιά πίστη του στὴ σημασία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας, ὅπως τὴ ζεῖ καὶ τὴ βιώνει σὲ ὅλη της τὴν ἱστορικὴ διαδρομὴ ἡ Ἐκκλησία μας. Ὅπως τὴν ἔζησαν καὶ τὴ βίωσαν οἱ Ἅγιοί της καὶ πρωτίστως οἱ μάρτυρές της, οἱ ὁποῖοι θυσίασαν τὴ ζωή τους γιὰ τὸν Χριστό. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ μαρτύριό τους ἀποτελεῖ συνέχεια τοῦ θριάμβου τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Σὲ αὐτὴ τὴ συνάφεια ὁ Θεοφιλέστατος ἀνέφερε ὅτι τὸ μαρτύριό του δὲν εἶναι ἥττα, δὲν εἶναι θάνατος, δὲν εἶναι ἀπώλεια. Εἶναι θρίαμβος τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ ἔναντι ὅσων τὴν ἀμφισβητοῦν καὶ τὴν ἀρνοῦνται. Εἶναι θρίαμβος τῆς πίστεως τοῦ Χριστοῦ ἔναντι ὅσων χλευάζουν τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς μαθητές Του. Στὴ συνέχεια κάλεσε τοὺς πιστοὺς νὰ μιμηθοῦν τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, ἀκολουθώντας τὶς ἐντολές Του, νὰ περιορίζουμε τὸν ἑαυτὸ μας μὲ τὴν ἐγκράτεια καὶ τὴν ἄσκηση καὶ νὰ στρέψουμε τὴ σκέψη καὶ τὴν ψυχή μας στὸν Χριστό. Τέλος ἀνέφερε, «ὅταν ἐπιθυμοῦμε νὰ ζοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ προσπαθοῦμε μὲ κάθε τρόπο νὰ τὸ ἐπιτύχουμε μετέχοντας στὰ ἱερὰ μυστήρια, κοινωνώντας τοῦ Σώματός Του καὶ τοῦ Αἵματός Του».

Μετὰ τὸ πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος τέλεσε ἀρτοκλασία ποὺ προσέφεραν εὐσεβεῖς πιστοὶ καὶ τέλεσε Ἀρχιερατικὸ Μνημόσυνο γιὰ τοὺς κεκοιμημένους εὐεργέτες, δωρητὲς καὶ ἀνακαινιστὲς τοῦ Ναοῦ, καθὼς καὶ τοὺς κεκοιμημένους ἱερεῖς ποὺ ἔφεραν τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου. Τέλος, συνεχάρη τὸν Ἀρχιερατικὸ Ἐπίτροπο τῶν οὐκρανοφώνων ἐνοριῶν Γεώργιο Strugov, τὸν Ἀρχιδιάκονο Γεώργιο Meleshko, τὸν Λαμπαδάριο τοῦ Χοροῦ κ. Γεώργιο Δημητρίου, τὸν Ἀναγνώστη Δρ. Γεώργιο Παναγιωτόπουλο καὶ ὅλους τοὺς ἐνορίτες ποὺ προσῆλθαν νὰ τιμήσουν τὴν μνήμη τοῦ προστάτη Ἁγίου τους καὶ νὰ λάβουν τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τῇ ὀνομαστικῇ τους ἑορτῇ.