Τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, 19 Ἰουλίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίας Τριάδος Βιέννης. Συλλειτούργησαν ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Rappert καὶ ὁ Ἀρχιδιάκονος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αὐστρίας Γεώργιος Meleshko, ἐνῶ πλῆθος πιστῶν συμμετεῖχε μὲ κατάνυξη στὴ Θεία Λειτουργία.
Ἐρμηνεύοντας τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας, ὁ Σεβασμιώτατος ὑπογράμμισε ὅτι ὁ Χριστὸς καλῶντας τοὺς μαθητές Του νὰ γίνουν φῶς, ἀπευθύνει τὴν ἴδια πρόσκληση σὲ ὅλους τοὺς πιστοὺς διαμέσου τῶν αἰώνων, προκειμένου νὰ μετέχουν στὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ γίνουν φορεῖς τοῦ θείου Φωτός. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ μόνον καὶ ἀληθινὸν Φῶς καὶ, ὀνομάζοντας τοὺς μαθητές Του «φῶς τοῦ κόσμου», φανερώνει ὅτι ὅποιος ἑνώνεται μαζί Του γίνεται καὶ ὁ ἴδιος φωτεινός. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ κοινωνεῖ μὲ τὸν Θεὸ γίνεται κατὰ χάριν θεός, ἅγιος καὶ ζωντανός, διότι μετέχει τοῦ κατὰ φύσιν Ἁγίου καὶ Φωτός. Συνεχίζοντας τὸ κήρυγμά του, ὁ Σεβασμιώτατος τόνισε ὅτι ἡ σωτηρία δὲν συνιστᾶ μία ἠθικὴ βελτίωση, ἀλλὰ τὴ μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος σώζεται, διότι ὁ Θεὸς κατοικεῖ μέσα του καὶ μεταμορφώνει ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή του, ἐφόσον ὁ ἴδιος ἐπιτρέπει στὴ Θεία Χάρη νὰ ἐνεργήσει μέσα του. Ἐπιπλέον, ὑπογράμμισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀποτελεῖ τὴ φανέρωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ μέσα στὸν κόσμο. Ὅταν ἡ Ἐκκλησία παύει νὰ φωτίζει τὸν κόσμο μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὴ μαρτυρία της, τότε χάνει τὴν ταυτότητα καὶ τὴν ἀποστολή της. Ἀναφερόμενος στὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ Σεβασμιώτατος σημείωσε ὅτι ὁ ἅγιος δὲν ἐπιδιώκει νὰ ἐντυπωσιάσει τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ γίνεται φορεὺς τοῦ θείου φωτός. Ὅπου βρίσκεται ὁ ἅγιος, φανερώνεται τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, διότι μέσα του κατοικεῖ ὁ Θεός. Οἱ θεοφόροι Πατέρες τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διετύπωσαν μὲ δογματικὴ ἀκρίβεια τὴν ὀρθόδοξη πίστη περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁμολογοῦντες ὅτι οἱ δύο φύσεις Του, ἡ θεία καὶ ἡ ἀνθρωπίνη, ἑνώνονται «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καὶ ἀχωρίστως» στὸ ἕνα θεανδρικὸ Πρόσωπό Του. Ἡ τραγωδία τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, συνέχισε, εἶναι ὅτι συχνὰ ἀρκείται σὲ ἕναν ἐξωτερικὸ χριστιανισμό, σὲ μερικὲς θρησκευτικὲς συνήθειες ἢ σὲ μία ἠθικὴ εὐπρέπεια. Ὁ Χριστὸς, ὅμως, δὲν ἦλθε γιὰ νὰ ἱδρύσει μία καλύτερη ἠθική, ἀλλὰ γιὰ νὰ μεταμορφώσει τὸν ἄνθρωπο. Ἡ Ἐκκλησία δὲν προσφέρει ἁπλῶς ἀξίες ἢ μία ἰδεολογία, ἀλλὰ προσφέρει τὴν ἴδια τὴ ζωή τοῦ Χριστοῦ.
Ὁλοκληρώνοντας τὸ κήρυγμά του, ὁ Σεβασμιώτατος εὐχήθηκε ὁ Κύριος νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ γίνουμε ἄνθρωποι μέσα ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ λάμπει ἡ ἄκτιστος Χάρις τοῦ Θεοῦ, ὥστε οἱ συνάνθρωποί μας νὰ βλέπουν στὴ ζωή μας τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ δοξάζουν τὴν Παναγία Τριάδα.