Τὴν Κυριακή, 18 Ὀκτωβρίου 2026, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας καὶ Ἔξαρχος Οὑγγαρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς Τρισαρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας τῆς Κυριακῆς τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Λουκᾶ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Γεωργίου Ἐπανωσήφη, τὴ Μονὴ τῆς μετανοίας του, κατόπιν κανονικῆς ἀδείας τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου, Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Εὐγενίου. Μὲ τὸν Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἀπαμείας κ. Παΐσιος, ἐπίσης ἀδελφὸς τῆς Μονῆς, καὶ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἀρίστης κ. Μάξιμος. Τοὺς Ἀρχιερεῖς συνόδευσαν λειτουργικὰ ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀρχιμανδρίτης Βαρθολομαῖος Βογιατζόγλου, ὁ Καθηγούμενος τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτης Διονύσιος Κασιμάτης, πατέρες τῆς Μονῆς καὶ ὁ Ἀρχιερατικὸς Ἐπίτροπος Αὐστρίας Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Νικολίτσης.
Στὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος κάλεσε τοὺς πιστοὺς νὰ καταστήσουν τοὺς ἑαυτούς τους δοχεῖα τῆς θείας Χάριτος, ἀκολουθώντας τὶς παραινέσεις καὶ τὰ παραδείγματα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀνέφερε ὅτι ἡ ἀποστολὴ τῶν Μαθητῶν ἀποτελεῖ προέκταση τῆς σωτηριώδους παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μέσα στὴν ἱστορία, καθὼς ἐκεῖνοι κατέθεσαν τὴ μαρτυρία ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ κατ᾽ ἐξοχὴν ἀλήθεια, τὸ φῶς καὶ ἡ ζωή.
Στάθηκε στὸν λόγο τῶν Μαθητῶν «Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου» καὶ στὴν ἀπάντηση τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος, συμμεριζόμενος τὴ χαρά τους, τοὺς ὁδήγησε ἀπὸ τὴ χαρὰ τῆς πνευματικῆς δυνάμεως στὴ χαρὰ τῆς αἰωνίου κοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Ὅπως φανερώνει τὸ Εὐαγγέλιο, μέτρο τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι ἡ οὐσιαστικὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεό, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἐπακόλουθο καὶ τὴ δύναμη. Ἐξήγησε ὅτι, σὲ σύγκριση μὲ τὴν ὑποταγὴ τῶν πονηρῶν πνευμάτων, πραγματικὸ θαῦμα εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ ἡ μεταμόρφωσή της σὲ κατοικητήριο τῆς Ἁγίας καὶ Ζωοποιοῦ Τριάδος.
Λαμβάνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ ἐρώτημα «τί σημαίνει νὰ εἶναι γραμμένο τὸ ὄνομά μας στοὺς οὐρανούς», ὁ Σεβασμιώτατος ὑπενθύμισε στοὺς προσκυνητὲς τῆς Μονῆς ὅτι ἡ ὕπαρξή μας ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου, καθὼς ὁ Θεὸς μᾶς καλεῖ προσωπικὰ σὲ αἰώνια κοινωνία μαζί Του. Αὐτὴ τὴν κοινωνία ἀναζητοῦν καὶ οἱ μοναχοί, οἱ ὁποῖοι ἐπέλεξαν τὸν δρόμο τῆς πνευματικῆς ἀσκήσεως, ὥστε, παράλληλα μὲ τὴν ἠθικὴ ἀρετή, νὰ καταστήσουν τοὺς ἑαυτούς τους δεκτικοὺς τῆς θείας Χάριτος, νὰ γνωρίσουν τὸν Θεὸ διὰ τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν Του καὶ νὰ παραδώσουν ὁλόκληρο τὸ εἶναι τους στὴν ἀγάπη Του. Αὐτὴ ἡ χαριτοβόλος ὁδὸς διέρχεται διὰ τῆς καθάρσεως καὶ τοῦ φωτισμοῦ καὶ ὁδηγεῖ στὴ μετοχὴ τῆς ἀκτίστου θείας Χάριτος.
Καταλήγοντας, τόνισε ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δίδεται στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγωνίζονται μὲ ταπείνωση, μετάνοια καὶ συγχώρηση, ὥστε νὰ ἁγιασθοῦν διὰ τῆς ἀγάπης, ἐπανερχόμενος στὴν ἀνάγκη νὰ παραδώσουμε ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Μετὰ τὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε Ἀρχιερατικὸ Τρισάγιο εἰς μνήμην τοῦ ἀπὸ δεκαπενταετίας κεκοιμημένου Μητροπολίτου Αὐστρίας κυροῦ Μιχαήλ. Ὁ Σεβασμιώτατος εὐχαρίστησε τὸν Σεβασμιώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης κ. Εὐγένιο, τὸν Καθηγούμενο καὶ τοὺς πατέρες τῆς Μονῆς γιὰ τὴ φιλοξενία καὶ παρακάλεσε τοὺς προσκυνητὲς νὰ προσεύχονται στὸν Προστάτη καὶ Ἔφορο τῆς Μονῆς, Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, γιὰ κάθε ἔργο ἀγαθὸ καὶ σωτήριο. Ἀκολούθησε πνευματικὴ ὁμιλία στὸ ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς καὶ κέρασμα.