Τὴν Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2026, ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῆς Συνάξεως τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ τῶν λοιπῶν Ἀσωμάτων καὶ Οὐρανίων Δυνάμεων, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αὐστρίας καὶ Ἔξαρχος Οὑγγαρίας κ. Ἀρσένιος προεξῆρχε τῆς Ἀρχιερατικῆς Θείας Λειτουργίας στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Σκέπης καὶ Ἁγίου Παϊσίου στὸ St. Andrä am Zicksee. Μαζί του συλλειτούργησαν οἱ πατέρες τῆς Μονῆς, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Βαρθολομαῖος Ungureanu, οἱ Ἱερομόναχοι Ἰάκωβος Γιαννόπουλος καὶ Ἀνδρέας Bola, ὁ Ἀρχιδιάκονος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γεώργιος Meleshko καὶ ὁ Ἱεροδιάκονος Αὐγουστῖνος.
Στὸ κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος τόνισε ὅτι ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Ζ΄ Κυριακῆς Λουκᾶ φανερώνει τὸ μυστήριο τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στὴ φθαρτὴ ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Ὁ Χριστὸς συναντᾷ τὴν αἱμορροοῦσα γυναίκα καὶ τὴ θυγατέρα τοῦ Ἰαείρου ὡς ὁ ἐνανθρωπήσας Λόγος, ὁ ὁποῖος προσέλαβε ἀληθινὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση γιὰ νὰ τὴ θεραπεύσει καὶ νὰ τὴν ἑνώσει μὲ τὴ θεία ζωή.
Ἡ σωτηρία πηγάζει ἀπὸ αὐτὴ τὴν κοινωνία μὲ τὸ πρόσωπό Του. Ὁ ἄνθρωπος συναντᾷ τὸν Θεὸ ποὺ πλησιάζει τὸ πλάσμα Του μὲ συγκατάβαση καὶ ἀγάπη. Ἡ σάρκα τοῦ Κυρίου εἶναι ζωοποιός, ἐπειδὴ εἶναι ἡ σάρκα τοῦ ἰδίου τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ἑνωμένη ἀχωρίστως μὲ τὴ θεότητά Του. Γι᾽ αὐτὸ ἡ συνάντηση μαζί Του γίνεται πηγὴ θεραπείας. Ἡ γυναίκα προσεγγίζει μὲ πίστη καὶ ὁ Κύριος φανερώνει ὅτι ἡ θεραπεία της εἶναι προσωπικὴ δωρεὰ τῆς χάριτός Του.
Ὀνομάζοντάς την «θυγατέρα», τὴν ἀναγνωρίζει ὡς πρόσωπο ἀγαπημένο καὶ τὴν ἀποκαθιστᾷ στὴν κοινωνία καὶ στὴν εἰρήνη. Ἡ πίστη της εἶναι ἡ ἐλεύθερη ἀνταπόκριση στὴ θεία παρουσία, τὸ ἄνοιγμα τῆς ὑπάρξεώς της στὴ σωτήρια ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.
Ἡ ἔγερση τῆς θυγατρὸς τοῦ Ἰαείρου, ὑπογράμμισε ὁ Σεβασμιώτατος, φανερώνει ὅτι ἡ ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ ἐκτείνεται πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς βιολογικῆς ζωῆς. Ὁ θάνατος, ὡς ὁ ἔσχατος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὸν Δημιουργὸ καὶ Ζωοδότη. Τὸ παιδὶ ποὺ ἐπιστρέφει στὴν παροῦσα ζωὴ προαναγγέλλει τὴν ὁριστικὴ νίκη ποὺ θὰ φανερωθεῖ στὸν Σταυρὸ καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.
Στὴ συνέχεια ὁ Σεβασμιώτατος ἐπεσήμανε ὅτι ἡ ἑορτὴ τῶν Ἀρχαγγέλων διευρύνει τὴ θεώρηση τῆς δωρεᾶς ποὺ προσφέρει ὁ Χριστὸς στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Οἱ ἄγγελοι εἶναι πνεύματα προικισμένα μὲ νοῦ καὶ ἐλευθερία. Ἡ ἁγιότητά τους συνίσταται στὴ σταθερὴ κοινωνία μὲ τὸν Θεό, καὶ ὁ φωτισμός τους προέρχεται ἀπὸ τὴ μετοχὴ στὴ χάρη Του. Ἡ ἀγγελικὴ διακονία ἔχει κέντρο τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας.
Κλείνοντας, ὁ Σεβασμιώτατος σημείωσε ὅτι τελικὸς προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ κατὰ χάριν θέωση, ὥστε νὰ παραμένει ἀληθινὰ ἄνθρωπος καὶ νὰ μετέχει ὅλο καὶ πληρέστερα στὴ ζωὴ καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἡ πορεία αὐτὴ περνᾷ μέσα ἀπὸ τὴ μετάνοια, τὴν προσευχή, τὴ μυστηριακὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον. Ἡ πίστη τῆς αἱμορροούσης γυναικός, ἡ ἐμπιστοσύνη τοῦ Ἰαείρου καὶ ἡ πρόθυμη διακονία τῶν ἀγγέλων γίνονται πρόσκληση γιὰ τὴ δική μας ζωή, νὰ δεχθοῦμε τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὴ μαρτυρήσουμε μὲ ἔλεος, ταπείνωση καὶ ἀγάπη, ὥστε νὰ γίνουμε πηγὴ χαρᾶς γιὰ τὸν ἀδελφό.
Μετὰ τὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ἀκολούθησε κέρασμα στὸ ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς καὶ πνευματικὴ ὁμιλία πρὸς τοὺς πιστούς.
